Ik sluit mijn ogen. Adem in en uit. Rustig. Ik voel me iets beter nu. Ik dacht steeds: ik moet weer schrijven. Maar het lukte niet. Ik schaam me. Voor mezelf. Voor mijn zwakheid. De les die ik blijkbaar maar niet lijk te leren. Althans, zo zal het voor veel mensen overkomen. Maar vandaag was zwaar. Ik heb pijn. Fysiek, in mijn hoofd en in mijn hart. Ik weet niet of ik me eerder zo heb gevoeld als vandaag. Lang verhaal kort. Lars stuurde rozen voor Valentijnsdag. Wilde praten.

De avond alleen doorbrengen. Waar ik eerder een beetje onrustig werd, merk ik dat, nu ik erdoorheen ga, het steeds beter gaat. Sterker nog, ik kijk ernaar uit. Als ik ’s ochtends de deur uitstap om naar het werk te gaan, merk ik dat ik uitkijk naar het moment dat ik even alleen kan zijn. In mijn eigen bubbel, in mijn eigen cocon. Vorige week was ik moe. Moe, moe, moe. Ik ben gestopt met alcohol. In ieder geval voorlopig. Ik begon me steeds meer te beseffen dat de wijn gewoon

Ik ben deze week weer op de proef gesteld. Ik merk aan alles dat ik groei, dat ik meer in mijn eigen kracht kom te staan. Maar op de een of andere manier word ik soms zo uitgedaagd. Wat laat ik toe, wat zijn mijn grenzen? En: kan ik openstaan voor de liefde én toch mijn eigen grenzen blijven aangeven? Dat betekent steeds weer inchecken bij mezelf. Hoe voelt dit voor mij? Doe ik dit omdat ik het fijn vind, of omdat ik graag geliefd wil zijn? In mijn vorige blog vertelde ik dat

In deze blog schrijf ik openhartig over rouw na afwijzing, ghosting en het verlangen naar nabijheid. Over twijfelen tussen verstand en gevoel, en waarom niet beschikbaar soms zo aantrekt. Een eerlijk verhaal over grenzen, gemis en het erkennen dat je nog niet klaar hoeft te zijn.

Je hebt een goed leven. Twee prachtige kinderen, een fijne baan met een prima inkomen, een huis, vrienden. En toch mist er iets. Herkenbaar voor jou? Voor mij wel....

Wat doe je als de plannen plotseling veranderen met kerst? Geen partner, weinig familie en de kids zijn bij papa?

Ik betrapte mezelf op iets wat ik eigenlijk niet meer wilde doen. Kijken. Zoeken. Analyseren. En ineens wist ik: dit gaat te ver. Over blokkeren, loslaten en waarom “open blijven” soms precies het probleem is.

Ik heb het leuk met iemand. Nou ja… ik  dus niet. Maar dat las ik net op Instagram. Eén of andere influencer die drie seconden vrijgezel is en nu alweer een ‘op het oog’ leuke vent heeft gevonden en dat dus al breeduit deelt met de wereld. Ik lees het, en het enige wat ik denk is: Hoe dan? Hoe kan het dat zij, na een huwelijk van honderd jaar en zes kinderen, nu alweer iemand heeft? Wat is er mis met míj? Het raakte iets. Ik werd verdrietig. Zelfs een beetje wanhopig. Afgelop

In deze persoonlijke blog schrijf ik over stilte, liefde en de weg terug naar mezelf. Over mannen die geen initiatief nemen, verwachtingen die botsen, en een onverwachte date. Maar ook over een koude zondag aan de rivier, een emotionele doorbraak en een behandeling die iets in mij verschoven heeft. Het is een verhaal over groei, kracht, zachtheid en het vertrouwen dat echte liefde, vooral voor mezelf, steeds dichterbij komt.

Er gebeurt zoveel, maar ik hou me rustig. Ik voel me ook rustig. Van Lars tot H. tot een nieuwe poging,  de afgelopen anderhalve week waren allesbehalve rustig als het om mannen ging. Vorige weekend gingen Lars en ik naar de sauna. Nadat ik hem helemaal had losgelaten (lees mijn vorige blog 'Hij neemt geen initiatief en ik twijfel aan alles' ), kwam hij ineens met allerlei voorstellen. Hij wilde naar Wenen naar de kerstmarkt samen en naar de sauna. Hij nam het initiatief en b

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat het perfect gaat, maar dat is gewoon niet zo. Ik heb alweer spijt van mijn vorige bericht. Blijkbaar was het allemaal te positief. Ik schaam me een beetje voor mijn naïviteit. Het voelde op dat moment gewoon allemaal best wel goed, maar nu staan we er alweer heel anders voor. Lars was ziek deze week. Dinsdagavond hadden we nog contact. We zouden misschien woensdagavond afspreken, maar hij nam totaal geen initiatief daarvoor. Dat is sowieso

Ik heb verkering. Met Lars.  Als ik het zo opschrijf lijkt het bijna onwerkelijk. Zo voelt het ook een beetje. Het ís zo, maar toch voelt het niet zoals ik gedacht had.  ‘Verkering’ klinkt zo kleuterschool, maar juist daarom vind ik het wel leuk. Het is aan, we hebben wat. En terwijl ik me enerzijds hardnekkig afzet tegen al die labels, merk ik anderzijds dat ik er wel rustig van word. Het is een soort afspraak: we zeggen ja tegen elkaar. We doen er moeite voor. En dat voelt

Ik weet het even niet. Met Lars. Ik voel me moe en een beetje afgedraaid eerlijk gezegd. Afgelopen zaterdag zouden we samen een leuke...

De afgelopen week voelde ik me sterker en relaxter dan ooit, met de kinderen om me heen en meer balans voor mezelf. En toch kwam er spanning, toen Lars en ik samen waren en het niet liep zoals we hoopten. Het werd ongemakkelijk, maar ook eerlijk, kwetsbaar en misschien wel een doorbraak.

Na een inspirerende bijeenkomst waarin ik eindelijk mijn emoties durfde te laten stromen, kwam ik in een onverwachte flow terecht. Tussen de rust thuis met de kinderen en de structuur die ik zo hard nodig had, dook plots ook de liefde weer op. Lars – ja, die Lars – appte opnieuw. Twijfels, nieuwsgierigheid, regenachtige kussen en een sprankje hoop maakten het weekend intens en bijzonder. Geef ik hem (en mezelf) nog een kans?

Het is september, de vakantie is voorbij, de warme dagen zijn minder mooi en scherp. Ik ben op de eerste eikels gaan staan en de eerste...

“‘Jij bent veel te moeilijk.’ Dat zei mijn ex tegen me, midden op een feestje. Het raakte me harder dan ik wilde toegeven. Maar toen, bijna in dezelfde adem, fluisterde iemand anders: ‘Saar, you are something special. Blijf wie je bent.’ En ik dacht: misschien ben ik niet te veel. Misschien ben ik precies genoeg.”

De week was druk. Drie dates in het vooruitzicht en ik dacht eigenlijk al bij mezelf: is dit wel een goed idee? Neem ik niet te veel hooi...

Drie dates in één week. Ik? Serieus? Ja dus. Het begon onschuldig met Paul, de psycholoog die me moeiteloos liet praten. Toen kwam Tim, met zijn ondeugende lach en lekkere kop. En net toen ik dacht dat ik het rustig kon houden, appte Utrecht.

‘Het is toch juist fijn dat de kinderen een goede band met haar hebben?’   In elk gesprek komt het terug. En ja, natuuuuurlijk vind ik...