Hij blijft terugkomen en ik weet nu waarom

Ik ben deze week weer op de proef gesteld. Ik merk aan alles dat ik groei, dat ik meer in mijn eigen kracht kom te staan. Maar op de een of andere manier word ik soms zo uitgedaagd.

Wat laat ik toe, wat zijn mijn grenzen? En: kan ik openstaan voor de liefde én toch mijn eigen grenzen blijven aangeven? Dat betekent steeds weer inchecken bij mezelf. Hoe voelt dit voor mij? Doe ik dit omdat ik het fijn vind, of omdat ik graag geliefd wil zijn?

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik nog steeds zo vaak denk aan H. En aan Lars. Nadat ik H. volledig anderhalve week geleden had geblokkeerd en verwijderd van mijn telefoon, zag ik enkele dagen later dat hij mijn TikTok-profiel had bezocht. Het gaf me opnieuw stof tot nadenken.

Weer zat hij in mijn hoofd. Ergens een lekker idee dat hij doorhad dat ik niet meer te bereiken was, maar tegelijkertijd was ik wéér te veel bezig met wat hij denkt en voelt. Daarbij ging ik mezelf voorbij.

Afgelopen woensdag. Ik had gezwommen en stond op het punt de kapperszaak binnen te lopen voor mijn afspraak. Ik keek op mijn telefoon.

Een WhatsApp-bericht. Van een nummer dat ik niet kende. Een grote H in het profielfoto-vakje. De tekst: “Hoe is het met de Saar?”

Dat kan er maar één zijn.

H.

Het kwam binnen als een mokerslag.

Als ik het nu opschrijf raakt het me weer. De fysieke reactie was groot. Ik begon te trillen. Ik liep een stukje door. Kon niet gelijk de kapsalon in. Tranen welden op. Hoe dan? Waarom? Waarom deze tekst? Houdt hij van me? Waarom al die moeite? Wat wil hij van me? Waarom laat hij me niet met rust? Wil hij me tóch?

Ik maakte een screenshot en stuurde die naar mijn zus. Haar reactie kwam direct:“Nahhhh… is dat H? Dit is ongelofelijk. Met een ander nummer???”

Ik appte snel terug: “Ja, ik app je later. Ga nu naar de kapper.”

Mijn hoofd maakte overuren. Is dit het kantelpunt? Voor mij? Waarom stuurt hij zo’n nonchalant bericht?

In de lunchpauze belde ik met mijn zus. Zij was duidelijk: “Saar, dit is niet oké. Hij omzeilt jouw grens. En die grens is heel helder. Je hebt hem verwijderd en geblokkeerd. Hij walst hier overheen en denkt met een simpel berichtje weer binnen te komen.”

“Hij verdient jou niet. Dit is geen oké gedrag. Hij wil jou op de reservebank. Tuurlijk geeft hij om je, maar hij kiest niet voor je. Ik zou sturen: laat me met rust, ik wil dat je geen contact meer met me opneemt.”

Hij mist mij niet, hij mist toegang

Na het telefoongesprek voelde ik rust. Ik voelde dat ze gelijk had. Dit was niet het moment waarop hij zich ineens na twee jaar had bedacht dat ik toch de vrouw van zijn dromen ben. Hij realiseerde zich dat hij de toegang tot mij was kwijtgeraakt. Dat hij zijn macht verloor. En dáárom reageerde hij.

Alleen daarom. Eerst mijn TikTok-profiel bekijken en vier dagen later met een ander nummer contact zoeken met een vaag berichtje: dat is géén liefdesverklaring.

Mijn zus zei: “Het lijkt alsof jij alle zeilen bij moet zetten. Alsof je steeds wordt uitgedaagd om je grenzen te bewaken. Dit voelt als het finale gevecht in een videogame.”

Ik heb alle emoties doorvoeld. Hoop, verdriet, boosheid, vertwijfeling.

Het appje bleef ondertussen, vooralsnog, ongeopend.

’s Avonds ben ik gaan zitten. Op de grond. Ik maakte het warm. Deken over me heen. Ik deed mijn ogen dicht en ademde rustig in en uit. Ik voelde.

Wat wil ik? Wat ga ik doen?

Het antwoord kwam vanzelf.

Ik liet het bericht ongeopend en blokkeerde ook dit nummer. Zonder uitleg. Zonder verklaring. Ik wil niet boos zijn. Dat ben ik niet. Ik wil me niet opnieuw kwetsbaar opstellen. Dat heb ik genoeg gedaan. Hij mag zelf zijn invulling maken.

Het stopt. Nu. Hier.

Ik dacht dat het al klaar was. Maar nee. Opnieuw moest ik een grens stellen. Hij zal blijven terugkomen. En ik weet nu waarom.

Omdat ik het toelaat.

Maar ik ben niet meer de Sara van twee jaar geleden. Ik voel diep vanbinnen dat ik het waard ben om van gehouden te worden. Dat ik geen genoegen meer wil nemen met een man die komt en gaat wanneer het hem uitkomt.

Ik verlang naar commitment, veiligheid en eerlijkheid.

Hij zal dat nooit bieden. Hoe heerlijk en verslavend onze connectie ook was.

Niet meer. Ik kies voor mezelf.

Het voelt goed. En tegelijk ook verdrietig.

De afgelopen dagen spookte het non-stop door mijn hoofd. Mijn zenuwstelsel moet weer tot rust komen. Maar ik weet inmiddels dat dat vanzelf gebeurt. Geef het tijd.

Er zijn geen triggers meer. Er is geen enkele manier waarop ik hem online kan zien, tenzij ik dat zelf actief opzoek. En dat doe ik niet.

Ik kies voor rust.

Ik verwacht dat hij de boodschap nu helder begrijpt. Het zal ook slikken zijn voor hem. De vrouw waarvan hij dacht dat ze er altijd zou zijn, is er ineens niet meer.

Maar dat is zijn proces. Ik focus me op het mijne.

Ik ben trots op mezelf. Ik sta met lege handen. Nog steeds. Geen liefde. Geen partner.

Maar wel met kracht en eigenwaarde.

Head up high. We komen er.

Kus, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe blog online is