Te groot, te veel, te moeilijk? Jezelf blijven in relaties en omgaan met je ex

Na mijn date van vorige week was dit mijn thema van deze week. Een thema dat me eigenlijk wel dagelijks bezighield.

Ik vertelde over mijn date aan een collega (één van de weinigen die ik had ingelicht). Ze was meelevend en snapte niet waarom mensen nou niet even wat van zich kunnen laten horen. Ik ben het met haar eens. Prima als er geen klik is, maar laat het in ieder geval even weten.

Het bracht me een stapje terug in de tijd. Ik dacht na over de rol tussen mannen en vrouwen en over hoe dat in mijn relatie met mijn ex was.

De week was fijn. Rustig. Ik voelde me ontspannen en eigenlijk met mijn gedachten op een goede plek.

Het feestje

Gisteren was er een feestje. Van een goede vriend die zestig was geworden. Ik moet zeggen: ik had er best zin in. De kinderen gingen uit logeren en ik had de avond voor mezelf.

Ik had zin om mezelf te laten zien, maar stijlvol. Ik ging natuurlijk weer voor zwart. Mijn blonde haren los, een zwarte lange pantalon, een riem met een strakke gouden gesp en een strakke zwarte top erop met een vierkante hals. Een subtiele ketting en oorbellen erbij. Niet té, gewoon stijlvol. Nonchalant chique. Ik was tevreden.

Vaak is de voorbereiding leuker dan de avond zelf. Ik geniet ervan om te tutten. Make-up op, haren doen, muziek aan. Lekker even tijd voor mezelf.

En ja, toen ik aankwam merkte ik al dat het weer eenzelfde avond zou worden. Niet om onaardig te doen, maar het zijn altijd dezelfde mensen aan dezelfde tafels en dezelfde gesprekken.

Ik kletste wat met kennissen en liep snel naar mijn vertrouwde plek. Naast John. John is mijn vaste go-to. Hij is, net als ik, direct en gewoon anders. We kletsen wat af en stiekem merk ik dat hij toespelingen maakt. Prima. Ik ga er niet op in, want ik vind hem niet aantrekkelijk en, niet onbelangrijk, hij is hartstikke getrouwd. En daar begin ik niet aan. Die ellende wil ik niet op mijn geweten hebben.

Na een tijdje kwam mijn ex ook binnen met zijn vriendin. De ontvangst was hartelijk. Hij gaf me een knuffel en ik complimenteerde hem met zijn nieuwe blouse.

Toen mijn wijn op was en ik een nieuwe wilde halen, kwam ik in gesprek met mijn ex. We spraken over de kinderen en over hoe het nu allemaal ging. We stonden onszelf nog net niet op de schouders te kloppen van: ‘Kijk nou hoe goed we het allemaal toch doen samen.’ Komende week gaan we zelfs samen een hapje uit eten.

Na een tijdje ging het gesprek over de band tussen zijn vriendin en de kinderen. Ik voelde me vrij om open en eerlijk mijn gevoeligheid te delen.

Ik zei: “Het is ook een raar gevoel, ik had ook niet gedacht dat ik dat zou voelen. Eerlijk gezegd overvalt het me, maar ik heb soms wel het gevoel dat zij dingen doet die ik met mijn dochter wil doen. Dat betekent niet dat ze het niet mag doen, of dat er iemand iets anders moet doen. Het is alleen dat ik dat lastig vind en daar een goede weg in probeer te vinden.”

Hij antwoordde: “Het is iets wat erbij hoort. Als het andersom zou zijn, weet ik dat dat kan gebeuren en dan is het gewoon iets waar ik mee moet dealen. Zo zou ik ermee omgaan.”

Ik: “Nou, het is lastig om daar iets over te zeggen, je hebt het nog niet meegemaakt. Ik heb nog geen partner die op deze manier betrokken is in het leven van de kinderen.”

Hij: “Dat klopt, maar ik kan me wel voorstellen hoe het is. Ik heb er ook over gelezen.”

Ik: “Met alle respect, maar dat kun je niet weten als je het niet zelf hebt meegemaakt. Ik dacht ook van alles erover en toen het me zelf overkwam, voelde het totaal anders.”

Toen zei hij: “Stel je krijgt een nieuwe partner, wat trouwens toch nooit gaat gebeuren. Want jij, jij bent veel te moeilijk.”

Bam.

Die kwam binnen. Ik keek hem aan. Ik voelde direct tranen prikken. Ik zei: “Ik vind het heel gemeen dat je dat zegt. Ik vind dat helemaal niet fijn.”

Hij: “O, nou zo erg bedoel ik het niet.”

Ik: “Nou, ik vind het anders echt niet leuk.” En ik liep weg naar een andere tafel.

De discussie

Hij kwam achter me aan. “Kom Saar, doe nou niet zo flauw. Zo wil ik het gesprek niet beëindigen, laten we het er nog even over hebben.”

Hij pakte mijn arm vast en wilde me meenemen.

In eerste instantie zei ik nee, maar hij bleef aandringen en daarom gingen we toch ergens staan waar we het gesprek konden afronden.

Hij zei: “Je kent me nu zo lang, je weet dat ik je nooit bewust zou kwetsen. Het is maar een grapje.”

Ik gaf aan dat ik het geen leuk grapje vond en probeerde hem uit te leggen waar het gevoel vandaan kwam. Waarom het me raakte. Hij zei dat hij het snapte, maar toch ging hij gewoon door met zijn pleidooi. Hij vond dat ik veel te kieskeurig was. En bovendien vooral en alleen maar aan mezelf dacht. Dat ik tijdens ons huwelijk er niet voor hem ben geweest en ook nog vreemd ben gegaan, terwijl hij altijd had gezegd dat hij verwachtte dat ik nieuwsgierig zou worden na zoveel jaar huwelijk.

Ineens merkte ik dat zijn manier van praten veranderde. Maar hij bleef maar doorgaan met verwijten maken. Ik voelde me weer net als in ons huwelijk. Gevangen tussen zijn woorden. Het verwarde me. Ik voelde dat ik niet meer kon reageren. Hij zei zoveel tegelijk dat ik niet in staat was er een woord tussen te krijgen. En als ik wat zei, kaatste hij de bal direct terug. 'Jij hebt dat ook nooit gedaan.'

Ik probeerde nog te vragen wat hij dan had gedaan voor mij. Of hij het gevoel had dat hij er wel voor mij was geweest. Daarop antwoordde hij dat hij me alles had gegeven. Dat ik altijd alles mocht en kon.

Nou, ik kan je zeggen: ik heb dat totaal anders ervaren. Ik voelde me ondertussen door het gesprek in een hoek gedreven en zei niks meer. Ik luisterde naar zijn woordenstroom. Het enige wat ik zei nog zei was: 'Oja, dit soort discussies hadden we ook altijd toen we nog samen waren.'

Hij zei: “Je bent er niet voor me geweest, je bent egoïstisch en je bent altijd en alleen maar met jezelf bezig.” En toen liep hij boos weg.

Ik liep terug naar de tafel waar we beide aan stonden. Zijn vriendin heeft natuurlijk staan kijken hoe wij in discussie waren.

Ik draaide me naar John. Hij pakte me vast en zei, alsof hij kon voelen wat er net gebeurd was: “Saar, you are something special. Blijf wie je bent.”

Het was precies wat ik nodig had. Ik dacht alleen maar: ongelooflijk wat er net is gebeurd. Dat ik mijn grens aangeef en vervolgens wéér word weggezet als de boeman. Alsof hij wraak moest nemen of nog een appeltje met me te schillen had, terwijl hij normaal altijd poeslief tegen me doet.

Ik keek naar de overkant van de statafel, terwijl hij zijn vriendin pontificaal vastpakte, zoende en in haar oor fluisterde. Binnen tien minuten zeiden ze dat ze naar huis gingen. Het was half elf, hij is normaal altijd de hekkensluiter.

Reflectie

Maar goed, ik bleef nog even en vertrok een half uur later ook. Vandaag denk ik de hele dag aan de discussie en het contrast met de woorden van John.

In mijn huwelijk heb ik juist het gevoel gehad dat ik mezelf zo vaak heb weggecijferd. Rekening heb gehouden met hem, zijn verdriet, zijn depressie, zijn gezondheidsproblemen.

Hij wilde dat ik er onvoorwaardelijk voor hem zou zijn, maar die last werd me te zwaar. Ik was zo ongelukkig met hem. Dat ik het heb losgelaten en voor mezelf heb gekozen is egoïstisch? Misschien. Maar het was nodig.

Ik denk dat hij op zoek was naar meer begrip van mijn kant. Maar ik heb dit al zo vaak aan hem geprobeerd uit te leggen. Ik heb gezegd dat ik op was. Dat ik niet meer geven kon. Dat ik me daar schuldig om hem gevoeld, maar dat ik het niet meer op kon brengen.

Na dit gesprek van gisteren voelde ik weer de radeloosheid van onze communicatie. Het lukt niet. We snappen elkaar slecht en ergens voel ik dat er bij hem nog veel woede en verdriet zit.

Ik voel me opgelucht dat ik uit deze situatie ben en er niet meer dagelijks mee te maken heb. Maar toch blijft de vraag: denk ik alleen maar aan mezelf? Ben ik te ingewikkeld?

“Je bent een pittige tante, maar ik zou je aankunnen,” zei John. En ik dacht: Ik ben toch geen paard dat getemd moet worden?

Nee. Ik weet en voel: ik ben misschien anders. Te groot. Te veel. Te ingewikkeld?

Of gewoon authentiek?

Ik wil niet veranderen. Ik kan het niet meer. Ik wil niet doen alsof. Ik ben wie ik ben. Helemaal. Met alles erop en eraan. Met ook bergen van liefde, zachtheid, droge humor én een eigen mening. De moeite waard. Voor de juiste persoon.

Kus, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe post online is