Het dansje van mijn leven: één vooruit, drie terug

Ik heb het leuk met iemand. Nou ja… ik dus niet. Maar dat las ik net op Instagram. Eén of andere influencer die drie seconden vrijgezel is en nu alweer een ‘op het oog’ leuke vent heeft gevonden en dat dus al breeduit deelt met de wereld.

Ik lees het, en het enige wat ik denk is: Hoe dan? Hoe kan het dat zij, na een huwelijk van honderd jaar en zes kinderen, nu alweer iemand heeft? Wat is er mis met míj?

Het raakte iets. Ik werd verdrietig. Zelfs een beetje wanhopig.

Afgelopen weekend gebeurde er weer van alles. Ik ging wandelen met de groep van het programma die ik volg, en die man die mij leuk vond en daarbij zat, hoe noemde ik hem ook alweer? O ja, Jim, was er ook bij. Ik merkte dat, ondanks dat we via de app hadden uitgesproken dat alles oké was, ik het toch ongemakkelijk vond om hem te zien. Ik wist me geen houding te geven. Ik merkte dat ik hem ontweek. Ik dacht alleen maar: als ik hem teveel aandacht geef dan denkt hij vast dat ik toch gevoelens heb. Ik observeerde hem een paar keer en constateerde het opnieuw: nee, ik voel het niet. Geen vonk, geen nieuwsgierigheid, geen behoefte aan aandacht van hem. Een slecht teken. Op liefdesgebied dan.

Ik wilde hem niet het gevoel geven dat ik hem afwees, maar ik wist écht niet hoe ik dat moest doen zonder hem compleet te negeren. Dus ik ging het contact met hem toch een beetje uit de weg. Ook met de lunch ging ik aan de andere kant van de tafel zitten. Niet leuk, maar ik wist gewoon even niet hoe ik met de situatie om moest gaan.

Alles of niets

De volgende dag appte ik hem om het uit te leggen. Dat ik hem geen rotgevoel wilde geven, maar dat ik me gewoon ongemakkelijk voelde. Ik vroeg hoe het voor hem was geweest. Hij antwoordde dat hij het niet leuk vond, onnodig, en dat hij al had aangegeven geen gevoelens meer te hebben (yeah right). Hij zei dat hij totaal geen initiatief vanuit mij voelde, dat het te veel eenrichtingsverkeer was. Dat een vriendschap er niet meer in zat, de date kon ik vergeten en hij het contact afstandelijk wilde houden.

Ho eens, dacht ik. Blijkbaar heb ik hem meer beledigd dan ik dacht.

Ik stuurde hem mijn kant van het verhaal (ja ik was heel eerlijk en direct, maar misschien wat bot) en zei dat wat mij betreft de lijnen van communicatie gewoon openstaan. Zonder wrijving geen glans, toch? Je moet elkaar ook eerlijk kunnen zeggen wat je voelt en ervaart.Maar goed, hij heeft niet meer gereageerd. En dat irriteert me. Hij mag álles eruit gooien en ik reageer daarop, maar zodra ik uitspreek hoe ik het zie, sta ik voor een dichte deur.

Opdringerige mannen

Zaterdagavond ging ik onverwachts uit met mijn zus, haar vriend en een vriend van hem. Met z’n vieren. En ook daar was het… een beetje naar. De mannen in de kroeg waren echt onbeschoft. Oké, er was denk ik 80% man en 20% vrouw, maar jeetje. Duwen, tegen je aan ‘rijen’, gebaren achter mijn rug om, opmerkingen maken, staren alsof ik een attractie was. Ik ben niet snel onder de indruk, maar dit sloeg werkelijk alles. Geen normale vent te bekennen.

Alsof dat nog niet genoeg was, stapte mijn ex vandaag met de spullen van de kids naar binnen voor de overdracht. Hij had een paniekaanval en kon amper op zijn benen staan. Hij had ook het zoontje van zijn vriendin meegenomen. Ik gaf hem wat drinken en hij zakte op de bank.

Eerst ging het over hoe verschrikkelijk hij het had. Ja, depressief. Ja, paniekaanvallen. Dit speelt al zó lang. Ik vroeg hem: “Wat is nou de gemene deler?” En als voorzetje grapte ik: “Ben ik het?”“Dat speelt mee ja,” zei hij. “Dat speelt zeker mee.”

Ik zei dat het me opviel dat het steeds gebeurt als hij mij gaat zien of net gezien

heeft.

Onderuitgezakt

Vervolgens begon hij over een appje dat ik deze week stuurde  (ja, het was geïrriteerd) maar het ging over Sinterklaas wat we gezamenlijk vieren, waarbij ik wéér het gevoel had dat ik alles mocht regelen.

Zijn moeder stuurde mij die ochtend een appje met de vraag wat de wensen zijn van de kinderen voor Sinterklaas. Eerder had zijn vader dit ook al gevraagd. Ik dacht echt na bijna twee jaar moet ik dit soort dingen nog regelen?

Ik appte hem dat ik het irritant vond dat hij de dag ervoor onderuitgezakt met zijn vriendin aan tafel zat en vooral vond dat ik alles moest regelen.  Nou ja, dat onderuitgezakt, daar was hij boos over. En ergens snap ik het wel, maar ik vond het zo makkelijk allemaal. Blijkbaar vindt hij dat als ik het organiseer, ik ook alles maar moet doen.

Later draaide hij wel bij en zei dat hij wel soep wilde maken en wilde helpen met de boodschappen, maar toch.

We kregen een discussie zoals we altijd discussies voerden:

Ik zeg hoe ik me voel, hij doet zijn best om mij te overtuigen dat dat gevoel onzin is.

En echt, dit triggerde me zo enorm dat ik hem echt de deur uit heb gewerkt. Ik kan daar niet meer tegen.  Heel primair. Heel impulsief en totaal niet meer in staat om de situatie vanuit een rustig perspectief te benaderen. Verdorie.

Niet zo blij

Ik doe mijn best om positief te blijven.

Echt. Ik lees, ik zeg affirmaties, ik adem diep in en uit.

Maar ik voel dat ik de wind niet in mijn rug heb. Ik voel me verdrietig. Alleen.

Ik twijfel aan mezelf. Doe ik het goed? Wat moet ik anders doen? Met alle mannen in mijn leven lukt het gewoon niet. Ik ben de gemene deler, waar gaat het mis? Hoe kan ik de boel steeds zo dwarsbomen?

Ik wilde het liefst wegkruipen. Tegen iemand aan die me vasthoudt, me kust op mijn haar en zegt dat het veilig is. Dat ik het goed doe. Dat het goed komt.

Ik zou Lars kunnen appen. Dan reageert hij vast. Maar ik doe het niet.

Het is een pleister op een etterende wond. Hij is niet de oplossing voor mijn verdriet.

Ik moet mezelf leren troosten.

Adem in. Adem uit. Straks pak ik thee. Ga douchen. Een serie kijken. Op tijd naar bed.

Het is niet mijn dag.

Het lukt me even niet om blij te zijn.

En dat is ook oké. Denk ik.

Kus, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe post online is