Waarom voelt voor jezelf kiezen alsof je iets verliest?

Het is september, de vakantie is voorbij, de warme dagen zijn minder mooi en scherp. Ik ben op de eerste eikels gaan staan en de eerste dorre blaadjes stapelen zich in hoopjes op in de tuin of ik zie ze vrolijk dansend in de wind.

De herfst staat om de hoek. Voor de een een heerlijk vooruitzicht, maar voor mij toch even slikken. We trekken ons terug, in onze warme huizen met dekentjes op de bank en de kaarsjes aan. En ik doe dat ook hoor. Ik maak het graag gezellig. Maar toch, toch voelt deze maand wat verloren. Ik kon mijn vinger er niet goed op leggen.

Waarom voel ik me minder vrolijk, minder positief, minder energiek? Waarom begin ik niet vol goede moed aan de dag, maar maakt de gedachte aan de dag me soms al een beetje down?

De leegte van september

Ik denk dat ik het weet. Het is september. Geen vakantie in het vooruitzicht, geen terrasjes en geen spannende avonturen. Geen man om samen mee in dat dekentje te kruipen. Ik ben begonnen aan mijn tweede jaar als single. En het single zijn is prima, maar toch komt het verlangen naar verbinding, naar intimiteit soms als een onverwachte storm langs. Hevig, maar tijdelijk. Gelukkig gaat ze altijd weer liggen. Ik schud haar van me af en sta weer op.

September staat voor mij symbool voor afscheid.

Afscheid van de zomer. Mijn favoriete tijd van het jaar.

H. en het onveilige gevoel

Maandag appte H.: “Het is ook wel een beetje dat als ik niets stuur, dan hoor ik jou ook niet hé.” En hij heeft gelijk. Maar ik weet waarom. Het voelt niet veilig. Het voelt niet alsof hij echt wil. We hebben het besproken tijdens onze wandeling: ik wil meer dan alleen seks. (zie blog: ) Ik voel niet dat hij dat aan mij kan geven.

We appten wat heen en weer en al snel zinspeelde hij op langskomen, maar ik kapte het gesprek af en zei dat ik ging slapen. Voor het eerst voelde het anders. Niet als een spel. Een machtsstrijd. Nee, ik voelde voor het eerst ik écht dat ik mocht loslaten. Niet alleen met woorden, maar ook van binnen. Ik heb het zolang tegen mezelf gezegd, mezelf toegesproken. Streng. Laat hem los. Maar wat ik zei en voelde kwam niet overeen. Ik wilde hem. Bij me, naast me, tegen me aan. Ik wilde hem beter leren kennen, onderdeel zijn van zijn leven. Ik wilde gekozen worden.

En terwijl ik dat zo schrijf voel ik het verlangen naar die verbinding opwellen, maar tegelijkertijd voel ik ook acceptatie. Rust. En toch ook….een verlies.

Je zou denken, het verlies van iets wat je niet dient, zou toch een opluchting moeten zijn? Ik denk op de lange termijn wel, maar naar nu voelt het verdrietig. Ik kies voor mijn eigenwaarde, mijn normen en mijn verlangen naar een echte relatie. En toch moet ik ook afscheid nemen van een stukje hoop.  

Lars en de eindeloze herhaling

Dan Lars. In mei zei hij dat hij ook mee zou doen aan een zelfontwikkelingsprogramma waar ik nu net aan begonnen ben. Morgen is er een ontmoetingsdag. Ik wilde voorbereid zijn en appte hem of hij ook mee zou doen. Hij niet appte dat hij niet meedeed, maar dit wel zou willen. Ook zei hij dat hij wel een boek wilde lenen van me. ‘De Fonteijn van Els van Steijn. Hij had hem bij mij thuis zien staan.

En toen schreef hij: “Ik had een brief voor je geschreven, die wilde ik van de week bij je thuis bezorgen. En nu app jij” 

Heel eerlijk? Ik geloof er geen bal van.

Hij zei ook: “Ik heb behoefte aan je en ik heb spijt hoe ik je heb behandeld.”

Maar dat heb ik al zo vaak gehoord. En elke keer liep het spaak. Waarom zou het nu dan ineens wél anders zijn. Net als bij H. dacht ik, ik moet ook hier realistisch zijn. Kiezen voor mezelf en me niet weer mee laten slepen door de lieve woorden.

Ik stuurde hem: “Bedankt voor je excuses. Je woorden zijn echter betekenisloos, je hebt het nooit laten zien. Het ga je goed. Xx”

Daarna blokkeerde ik hem weer. Niet uit boosheid, maar uit zelfbescherming. Anders blijft hij het proberen en word ik onrustig. Dus ook dat voelt als afscheid. En misschien definitief. De kans dat ik hem ooit zomaar tegen het lijf loop is vrijwel nihil.

Waarom voelt voor mezelf kiezen eigenlijk als een verlies?

Ik denk omdat het kiezen voor mezelf niet alleen een keuze is, maar ook tegelijkertijd ook een duidelijk afscheid. Ik zeg niet alleen ja tegen mijn eigen waarden, mijn eigen grenzen en verlangens, maar ook nee tegen iemand of iets waar ik toch aan vast wilde houden. En dat nee doet toch ook pijn.

Het voelt als verlies omdat er een stukje hoop verdwijnt. De hoop dat het misschien anders zou worden, dat de ander zou veranderen of mij wel zou kiezen. Het is rouwen om iets wat nooit echt was, maar wat ik van binnen toch stevig vasthield.

Voor mezelf kiezen voelt een beetje als een leegte die achterblijft, maar die leegte is ook ruimte. Ruimte voor mezelf, voor wat ik écht nodig heb.

Een nieuwe wind

En zo maakt de warme augustusmaand plaats voor september. Een andere wind gaat waaien, de dagen worden korter. Ik ga aan de slag, herpak mezelf. De herfst en winter worden mijn ontwikkelingsproject. Tijd om te reflecteren, te schrijven, nieuwe projecten op te pakken en mijn huis nog meer een thuis te maken.

We zijn nog niet in het nieuwe jaar, maar ik maak ze toch al: voornemens. Voor de komende maanden. Een nieuw begin. We ploeteren door.

Nog steeds alleen, maar eenzaam ben ik niet.

En jij?

Wat zijn jouw voornemens?

Kus, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe blog online is