Hij heeft een open relatie. En ik twijfel.

Vorige week had ik een interessant gesprek met iemand op een datingapp. Hij wilde graag een keer bellen. Ik voelde weerstand. Ik denk nog zo vaak aan Lars en aan H., merk ik. Van mezelf vind ik dat ik door moet, en dat doe ik dan door mezelf weer aan te melden op datingsites.

Afgelopen zaterdag voelde ik me gewoon moe en een beetje uit het veld geslagen. Ik huilde omdat het niks geworden was. Ik huilde om de afwijzing die ik voelde. Ik had zo gehoopt op meer. Meer moeite van hun kant. Iemand die voor je vecht.

Maar hoe hard ik ook hoopte, het is niet gebeurd. Ik heb niks van ze gehoord. Misschien vraag ik te veel, misschien is dat niet eens terecht.

Rouwen om wat er niet was

Ik voelde ineens heel duidelijk: ik ben er niet klaar voor om te daten. Ik heb nog wat op te ruimen. Te rouwen om wat niet was. Ik ben bang om mezelf opnieuw kwetsbaar op te stellen. Bang voor afwijzing. Ik wantrouw de intenties van mannen.

Ik denk dat ze alleen seks met me willen. En natuurlijk zullen er ook mannen zijn die wel echt een relatie zouden willen, maar ik weet niet of ik dat durf.

Ik plaatste een filmpje over aantrekken en afstoten op Instagram. Iemand reageerde: “Dat doet een narcist ook.” Ik voelde me direct aangesproken. Ben ik een narcist? Of vertoon ik narcistisch gedrag? Het wordt zo makkelijk geroepen tegenwoordig, maar feit is dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Ben je een narcist als je beschadigd bent en daardoor soms wisselend gedrag vertoont? Of als je je ineens terugtrekt omdat het te kwetsbaar voelt? Voor mij niet.

Wat voor mij gewoon ontzettend belangrijk is, is open blijven praten. Wil je even niet? Zeg het. Geef het aan. Laat de ander niet bungelen, niet gokken.

Ik ben de afgelopen periode meerdere keren (door dezelfde mannen) geghost. In die stilte ga je twijfelen. Aan jezelf. Aan je gedrag. “Ben ik niet mooi genoeg?” “Is hij op me uitgekeken?” “Ben ik saai?” “Zei ik iets verkeerds?”

Wat het me geleerd heeft, is dat ik nu veel beter mijn grenzen aangeef. Ik heb een lijstje gemaakt met dingen die ik absoluut belangrijk vind. Dingen als:– mijn gevoelens en emoties worden erkend– ik wil me niet hoeven afvragen waar ik sta– ik verwacht consequent gedrag– ik wil dat we kunnen zeggen wat er aan de hand is– ik wil dat iemand trots op me is

Ik denk dat ik deze mannen ben tegengekomen omdat ze me iets konden leren. Nee, dat weet ik wel zeker. En al voel ik dat ik leer en groei: als ik aan ze denk, doet het pijn.

Twee mannen, één pijn

Twee mannen? Ja, twee mannen. Hoe is het mogelijk? Hield ik van ze? Ja, dat denk ik wel. En zij ergens ook wel van mij. Dus dat betekent dat de liefde er was. Alleen niet in de vorm zoals ik die graag zou willen. En daar mag ik doorheen.

Ik mis ze. Allebei. En dat gevoel mag er zijn. Ik mag hier even de tijd voor nemen. Ik hoef niet meteen door.

Ik blokkeerde en verwijderde H. overal. Dat gaf me rust. Dit weekend zag ik ineens zijn naam bij de voorgestelde contacten op social media, helemaal bovenaan. Terwijl ik hem had verwijderd. Duidelijk dat hij mijn profiel bekeken had. Ik denk dat hij doorhad dat ik niet meer beschikbaar ben. Dat de onuitgesproken beschikbaarheid weg is.

Het deed me even goed om te zien. Maar het hield me ook weer te lang bezig. Ik wil door. Hem achter me laten.

Ik stuurde de man van de datingsite dat ik geen contact meer wilde, ondanks ons fijne gesprek. Ik merk dat ik er niet klaar voor ben. Ik kan het bijna niet opbrengen om nu energie te steken in iemand nieuw. Het oude zweert nog. Het ettert nog. Het is niet eerlijk, maar mijn hart is nog niet open.

Wanneer ‘beschikbaarheid’ alleen lichamelijk is

Maar ik mis de intimiteit. Knuffelen. Aanraken. Zoenen.

Sinds een paar maanden heb ik contact met een andere man die ik ooit gematcht had op een datingsite. Dat was een foutje. Later bleek dat hij getrouwd is en een open relatie heeft. In eerste instantie heb ik hem direct afgewezen. Maar er was wel een klik. En ergens vond ik het interessant.

We hebben een keer gebeld. Dat was leuk. Maar daarna heb ik gezegd dat ik het niet zag zitten. De gedachte aan altijd tweede zijn, de extra vrouw. Hij wil absoluut niet bij zijn vrouw weg. Ze hebben een fijn huwelijk. Hij is nieuwsgierig naar een andere vrouw en mag dat, met toestemming van zijn vrouw, ontdekken.

Na dat telefoongesprek hebben we maanden geen contact gehad. Heel af en toe stuurden we elkaar een mooie tekst. Leuk, maar verder niks.

Tot een week of drie geleden. Er ontstond ineens weer een gesprek. Sindsdien hebben we bijna dagelijks appcontact. We hebben veel gemeen: spiritualiteit, manier van denken, wandelen, werk, sauna. Hij wil me, ondanks mijn duidelijke nee, toch graag ontmoeten.

De angst om opnieuw niet gekozen te worden

Ik twijfel. Dus geen relatie, maar misschien wel iemand om af en toe mee te knuffelen. Met wederzijds respect. Kan ik dat? Rouwen om het één en intiem zijn met het ander?

Ik kreeg net een appje: “Ik ben heel erg benieuwd naar je. Mijn nieuwsgierigheid groeit nog steeds.”

Graaf ik mijn eigen graf als ik hierop inga? Wederom een niet-beschikbare man. Emotioneel lijkt hij beschikbaar, maar hij is getrouwd. Straks word ik weer verliefd en zit ik weer vast. Weer niet gekozen. Zucht.

Maar ik verlang ook naar nabijheid.

En nu dan? Wel of niet afspreken?

To be continued....

Kus, Sara