Hoe dóe je dat eigenlijk? Houden van jezelf?

Vanochtend werd ik wakker, keek op mijn telefoon en zag dat er een bericht was binnengekomen via deze website. 'Hoe gaat het?'

Kort, lief, nieuwsgierig.

En ik dacht, zoals ik de afgelopen weken steeds dacht: ‘Ik moet weer schrijven.’En geloof me, ik ben een paar keer begonnen, maar telkens dacht ik: ‘Ik heb toch niks meer te melden.’

Het lijkt dan alsof er niet zoveel gebeurt, maar eigenlijk gebeurt er heel veel.

In mij, met mij.

De cirkel draait door

Het is koud buiten. Ik douche me een ongeluk. Onder de douche ontspan ik, kan ik denken, warm ik op en laat ik los.

De verwarming staat aan, de schoentjes zijn weer gezet. Het voelt alsof ik dezelfde cirkel loop als vorig jaar. Nog steeds in dit huis, de kinderen een jaartje ouder, en ik nog steeds alleen.

Of ik daarvan baal? Ik weet het niet goed. Ik probeer hardnekkig mezelf voor te houden dat ik geen partner nodig heb om me compleet te voelen, dat ik het geluk niet van buitenaf hoef te halen.

Het afgelopen weekend waren de kids extra weg. Ik was alleen en had geen plannen. Ja, één afspraak op zaterdag van een uurtje, maar verder was het leeg. Ik dacht: heerlijk, dan kan ik alles invullen zoals ik wil… maar het voelde helemaal niet fijn.

Het was stil. Nagenoeg niemand appte. En hoewel ik tegen mezelf zei dat het oké was, overviel de lengte van de dag me, de kou buiten, de stilte binnen. Ik vond het saai. Voelde me nutteloos, doelloos, zinloos, verdrietig.

Alsof ik altijd maar iets moet doen om van belang te zijn. Altijd maar in beweging moet blijven om niet te hoeven horen wat er gebeurt als ik het stil laat vallen.

Wederom die stilte

En stil was het.

Af en toe een verdwaald appje van Lars. Zijn opa lag in het ziekenhuis. Maar ik proefde nergens een intentie, geen beweging naar míj toe. Nee, het ging puur om zijn dingen. Ik kon wachten tot hij tijd had. En eerlijk? Dat stadium ben ik voorbij.

Via het programma waar ik aan meedoe (ik kan het wel zeggen: 365 dagen succesvol) zit ik in een cirkel van vijftien mensen. Eén man uit die cirkel gaf aan mij beter te willen leren kennen. Volgens mij noemde ik hem al eens. Een prima partij: alles op orde, respectvol, intelligent, betrouwbaar. Maar ik voel het weer niet. Die vonk.

Is het een kansloze missie?

Ik sprak erover met een kennis, een man, want ik dacht: ‘misschien heb ik mannelijk advies nodig.’ Hij zei: ‘Misschien moet je het een kans geven. Misschien mag je jezelf ook ruimte geven om te kijken of er iets kan ontstaan.’

Ja… daar heeft hij misschien wel gelijk in. Dus over twee weken ga ik op date.

Laat ik hem Jim noemen.

Maar ergens voel ik ook druk. Dat maakt het niet makkelijk. Als iemand zó duidelijk aangeeft dat hij je ziet zitten en graag met je uit wil, voel ik me dan nog vrij om nee te zeggen? Is er dan nog ruimte voor mij om te voelen wat ík voel? Of nemen al zijn emoties alles over? Zuigen zijn gevoelens de mijne ook op?

Weer een les, denk ik. En gelukkig duurt het nog even. Kan ik er rustig over nadenken.

Naar het water

Zondag was ik het alleen zijn spuugzat. Ik belde mijn moeder en ging naar haar toe. We werkten samen aan een schilderij dat ze voor me maakt. Buiten dwarrelde sneeuw.

De lucht was grijs, uitzichtloos, de wind sneed door mijn huid toen ik naar buiten stapte.

Aan het einde van de middag pakten we de auto en reden naar een restaurantje aan de rivier. Ik liep naar de waterkant. Knoopte mijn sjaal stevig vast. De wind deed zeer.

Het was zó guur dat het me emotioneel maakte. Daar stond ik dan, op zondagmiddag. Met mijn moeder, aan de rivierkant.

Ik sloot mijn ogen, haalde diep adem en voelde warme tranen vanzelf over mijn wangen glijden.

Emoties, emoties.

Tranen die ik zo lang binnenhield. Want huilen is zwak, toch? Tranen hou je binnen. Maar sinds ik mezelf toesta om te voelen, alles te voelen, komen ze op onverwachte momenten.

Ik was niet verdrietig. Ik voelde me juist gelukkig. Vrij. Sterk. Bevrijd.

We gingen naar binnen en dronken wat. Het was heerlijk om midden op die zondagmiddag een plek vol mensen binnen te stappen. De warmte, de gezelligheid, de stemmen. Het deed me goed. En mijn moeder ook. Ze straalde. Ze genoot.

’s Avonds kookte ik voor mijn moeder en liet ik de zwaarte van de stilte volledig los.

Behandeling

Maandag had ik een speciale behandeling door iemand uit de cirkel. Het ging over celvernieuwing. Nu ben ik van nature geïnteresseerd in spiritualiteit, maar ook een beetje sceptisch. Ik ging er zonder verwachting heen.

Maar na de behandeling is er íets veranderd in mij. Ik voel me goed, krachtig, waardig.

Ik mag er zijn.

Lars appte nog, maar ik reageerde niet meer. Het is goed. Ik hoef mijn waarde aan niemand te bewijzen. En het mooie is: ik zeg het niet alleen, ik vóel dat het waar is.

Ik voel het door mijn lijf. Ik geloof mezelf.

En dat is zo waardevol.

Het is een hele weg, jezelf leren kennen. Je waarde erkennen. Voelen dat je er mag zijn. Maar als je het toe kunt laten, wordt het leven zoveel beter. Ik ervaar zoveel meer kwaliteit. De mooie momenten zijn mooier en ik kan er langer van nagenieten.

Oh ja, mijn kop stoten ga ik nog vaak doen.

Maar de hoop op liefde geef ik nooit op.

De liefde voor mezelf mag groeien.

Maar ook de liefde voor mijn toekomstige man. Hij loopt ergens rond. Of misschien heb ik hem al ontmoet, we weten het alleen nog niet.

Spannend wel.

Fijn weekend, lieve mensen.

Ik geniet van jullie reacties en lieve woorden. Het doet me zo goed om te merken dat er steun en herkenning uit mijn verhaal wordt gehaald. Ik doe het niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen. Ook al zijn het soms maar een paar mensen die lezen.

Iedereen is één. En dat is wat telt.

Kus, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe blog online is