Geblokkeerd. En toch stond hij op mijn stoep.

De avond alleen doorbrengen. Waar ik eerder een beetje onrustig werd, merk ik dat, nu ik erdoorheen ga, het steeds beter gaat. Sterker nog, ik kijk ernaar uit. Als ik ’s ochtends de deur uitstap om naar het werk te gaan, merk ik dat ik uitkijk naar het moment dat ik even alleen kan zijn. In mijn eigen bubbel, in mijn eigen cocon.

Vorige week was ik moe. Moe, moe, moe. Ik ben gestopt met alcohol. In ieder geval voorlopig. Ik begon me steeds meer te beseffen dat de wijn gewoon een uitvlucht was. Een vlucht, een stuk ontspanning.

In feite niks mis mee zou je zeggen, maar ik merkte dat zodra ik een glas ophad, ik de zaken niet meer zo helder kon overzien.

Vorige week dronk ik niets. Niet tijdens een verjaardag en geen glaasje rood tijdens het eten. En dat voelt goed, maar de enorme vermoeidheid kan prima daarvan komen, besef ik me. Nu gaat het iets beter. Ik merk dat ik fitter opsta en me gedurende de dag beter voel. Maar ’s avonds stort ik in. Ik ga op tijd naar bed, maar word tussen 5 en 6 alweer wakker. Soms val ik nog in slaap, soms is het gewoon klaar en blijf ik wakker.

Op het gebied van de mannen was het stil. Met name… nou ja, was haha. Sorry mensen.

De man die een open relatie heeft houdt contact en ik met hem. En dat voelt… steeds fijner. Het lijkt alsof we spiritueel en gevoelsmatig op hetzelfde planeetje wandelen. We appen niet veel, maar de appjes zijn warm, zorgvuldig, veilig en smaken naar meer.

Ik weet en voel van binnen dat ik deze man wil ontmoeten. Hij vroeg of ik meeging naar een festival samen met zijn vrouw. Het kwam dat weekend niet uit dus ik heb geweigerd, maar ik merk dat ik nieuwsgierig ben. Naar hem het meest, maar ook wel naar zijn vrouw.

We appen niet veel, maar het voelt helemaal oké. Ik verlang niet naar meer. Het contact zoals het is, is goed. Ik voel geen hoop of verlangen dat hij zijn vrouw moet verlaten voor mij. Enfin, ik ken hem natuurlijk ook niet echt. Er is nog niet echt gevoel, maar toch. Ja, het voelt wel alsof ik hem in ieder geval een keer wil zien. Wat het brengt. Ik laat het los. Spannend idee. Het windt me ergens op. Het bezorgt me een warm gevoel in mijn buik dat soms ontvlamt en dan weer uitdooft.

Lekker, ik leef zeg maar.

Verder was het natuurlijk Valentijnsdag. Ik postte twee dagen ervoor iets op TikTok. Mijn post werd vrijwel direct bekeken door twee oude bekenden: H. en Lars. Houdt het dan nooit op? Ik doe niks. Ik heb de grens getrokken. Lars likete mijn post. Hmmmmm.

Vrijdagavond at ik mee bij mijn ex-schoonmoeder. Toen ik thuis kwam werd ik verrast. Een bos rode rozen voor mijn deur. Geen kaartje. Geen boodschap.

De kinderen waren enthousiast: ‘Mama mama, bloemen voor jou!’

‘Ach ja, die zijn vast van oma,’ zei ik.

Later bedacht ik me: rode rozen. Morgen is het Valentijnsdag.

Ik keek op de verpakking, googlede. Hmmm, dit zijn wel goede rozen (10 stuks €70,-).🫨

Oh my… dit is niet zomaar.

Ik voelde me warm. Gevleid. Belde mijn moeder.

‘Mam, heb jij die rozen gekocht?’

‘Nee schat, nee ik was het niet hoor.’

Mijn buren hebben een camera voor de deur.

Zal ik?

Nee, dat is stom.

Een uurtje later appte ik de buurman of hij de videobeelden terug kon kijken tussen half zes en half acht. Hij ging kijken.

Een half uur later kreeg ik een video.

Ik keek.

In het donker stopte een auto. Er stapte iemand uit. Groot. Ferme tred.

Snel liep hij naar mijn voordeur. Zette de rozen neer en maakte dat hij wegkwam.

Onmiskenbaar.

Het was Lars.

Het raakte me. Tsja. Schattig. Grote man, klein hartje. Mooi gebaar.

Shit. Ik ben hier gevoelig voor. Goede actie.

Ik dacht na: wat zal ik doen?

Ik deed die avond niks.

Verdorie. Mijn hoofd en gevoel in strijd. Zal ik hem appen of blijf ik op afstand?

Ik appte mijn zus en een vriendin. Beide waren ze wat terughoudend. En terecht. Ik ook.

Ik appte hem de volgende dag om te bedanken voor de bloemen.

Hij stuurde (2 minuten later):

'Toch gezien haha. Heerlijk. Staan ze mooi?’

Ik stuurde een foto van de rozen in een vaas.

Hij vroeg of ik al een Valentijnsdate had.

Ik zei dat ik het rustig aan deed die avond.

Hij zei: ‘Oh anders konden we uit eten en naar de film.’

Ik stuurde: ‘Nee dat ga ik niet doen. Was er nog iets? Want anders snap ik niet waarom je contact zoekt.’

Hij stuurde: ‘Ik heb je boek nog en ik blijf altijd aan je denken.’

Ik zei: ‘Het boek mag je houden, verder heb ik niks aan je antwoord.’

Hij: ‘Wat wilde je horen dan?’

Ik: ‘Je wacht twee maanden om rozen op mijn stoep te zetten. Zonder kaartje, zonder boodschap. Wederom een signaal dat je het moeilijk vindt om je gevoel uit te drukken en het gesprek aan te gaan. Wees eerlijk, wees kwetsbaar, wees open. Maar dat kun je niet. Dat blijkt hieruit.’

Hij appte dat de boodschap in de rozen zat. Dat hij het inderdaad moeilijk vond om zich kwetsbaar op te stellen, maar dat hij hoopte op een opening. Hij wilde wel een gesprek aangaan. Vroeg of ik daarvoor open stond.

Ik twijfelde. Maar ben benieuwd.

Ik zei dat ik open stond voor een gesprek, maar alleen als het zou gaan over waarom het nou steeds vastloopt en fout gaat.

Hij, duidelijk blij: ‘Is goed. Doen we dat. Ik ben nieuwsgierig. App maar wanneer.’

Ik zei prima. Hij wilde duidelijk nog verder appen en ik zei dat ik verder geen appcontact wilde en het bij een afspraak wilde houden.

We hebben donderdag afgesproken.

Waarom ik dit nu toch weer doe?

Ja, ik weet het, vorige keer zei ik nog: ik laat ze terugkomen hè.

Maar hé… rode rozen. Met Valentijnsdag. Het is wel effort.

Het minste wat ik kan doen is aanhoren wat hij wil zeggen.

Ik ben benieuwd.

Wordt vervolgd....

Kus,

Sara

Klik hier als je een seintje wilt als een nieuwe blog online is