Kerst zonder plan B.

Ze zijn voorbij. De feestdagen.

Het was anders dan anders dit jaar.Ik was onverwachts alleen op tweede kerstdag. Mijn moeder en ik kregen woorden en ze zegde het etentje af.

Daar zat ik ineens.

In de weken voor kerst had ik, deels onbewust, enorm mijn best gedaan om te voorkomen dat ik alleen zou zijn. Ik was bang dat dat gevoel van eenzaamheid zou oproepen. Dat ik me verloren zou voelen. Dus moesten de feestdagen gevuld worden. Minstens één activiteit per dag.

Dat leidde ertoe dat ik kerst volledig had geregisseerd. Alles was door mij gepland en verzorgd: het eten, de museumtickets, het rijden, de gourmet, de nachtmis, de restaurantreservering.

Ik had het goed voor elkaar. Dacht ik. En eerlijk: ik had er ook zin in. Ik hou van kerst. Van tradities, gezelligheid, lampjes. Van familie aan een grote tafel. Grapjes maken. En later op de avond goede gesprekken voeren als de kinderen op bed liggen.

Mijn vader zat de hele kerstvakantie in Italië met zijn vrouw. Dat vond ik lastig, al gun ik hem natuurlijk alle geluk. Maar ik voelde wel de druk om kerst ‘goed’ te laten zijn.

Kerstavond ging ik met mijn moeder naar de nachtmis. Mijn moeder is ziek. Ze heeft Alzheimer. Het gaat langzaam slechter. Vaak gaat dat redelijk, en ik leer ermee omgaan.

Irritatie

Maar soms lukt dat even niet. Ook voor de Alzheimer was onze band ingewikkeld.

Ik moest haar vooraf meerdere keren herinneren dat we ’s avonds nog weg zouden gaan. Dat lukte gelukkig. In de auto voerden we dezelfde gesprekken als de dag ervoor. Prima.

In de kerk bleef ze herinneringen ophalen uit haar jeugd. Ik luisterde en probeerde tegelijk de dienst te volgen. Op de terugweg in de auto stelde ze steeds dezelfde vragen. Over de mis. Over mijn vader. Ze pakte haar telefoon en begon over de planning. Alles stond verkeerd in haar agenda. Ze was het allemaal vergeten. Wat gingen we doen, waar moet ik heen, is het kerst?

Ik reed en voelde irritatie opkomen. Tegelijk zat ik óók met mijn hoofd ergens anders. Ik dacht aan H. en Lars. Die ik had geblokkeerd. Aan H. met zijn nieuwe vriendin. Waarschijnlijk magisch zo’n eerste kerst samen. Ik voel een steek. Ik dacht aan Lars, waarschijnlijk omringd door vrienden en familie.

Ophouden, Saar. Je bent hier.

Mijn moeder vroeg opnieuw aandacht. Ik pakte, te geïrriteerd ik geef het toe, haar telefoon uit haar handen om te kijken wat er fout ging. Ze werd boos. Heel boos. Dat heeft ze vaker.

Ik kon het niet meer aan. Voelde boosheid opkomen. Ik riep vanuit elke vezel in mijn lijf hard naar haar: ‘Het gaat niet alleen maar altijd om jou’. Ik zette de auto stil en zei dat ze het laatste stukje zelf moest lopen. Vijftig meter. ‘En nou eruit!’ zei ik.

Ze was woedend. Ik was verdrietig.

Ik dacht: ik doe zó mijn best. Waarom kan ik mezelf nu niet beheersen? Waarom juist met kerst? Ik huilde in de auto. Verdomme.

De volgende dag zouden we met de kinderen naar het museum, met mijn zus en neefje. Mijn moeder wilde niet meer mee. Ik kreeg nare berichten. Die zijn me niet vreemd.

Na aandringen kwam ze toch. Ik had een uitgebreide brunch gemaakt. Kaarsen, muziek, veel lekker eten, voor iedereen een cadeautje.

De dag was gezellig. ’s Avonds wilde ik alleen zijn met de kinderen. Mijn moeder ging naar huis. We gingen gourmetten. Dat was fijn. Ik geniet ervan als zij genieten. En daarna, toen ze sliepen, genoot ik van de stilte.

Lars probeerde nog contact te maken. Een zwakke poging. Hij ging me volgen op TikTok. Ik heb hem direct verwijderd. Te simpel. Ik ben er klaar mee.

Zaterdagavond begon mijn moeder weer boze berichten te sturen. Dat ze me losliet. Dat ze geen contact meer wilde. Dat ik hard en versteend was.

Ik weet dat het grotendeels de ziekte is die spreekt. Maar het raakt me toch. Ze wilde niet meer met me uit eten. Ik annuleerde de reservering.

Alleen zonder plan B

Ik voelde me in de steek gelaten. Vorig jaar liet ze me alleen met oud en nieuw. En nu met kerst. Als moeder voelt dat voor mij bijna ondenkbaar. Maar het is wat het is.

Tweede kerstdag bracht ik de kinderen om twaalf uur naar mijn ex.En toen was ik alleen.

Ik haalde boodschappen voor pasta. Lag op de bank. Rommelde wat. Kookte. En maakte ’s avonds in het donker een wandeling.

Ik voelde me een beetje gek. Maar niet eenzaam.

Ik besefte dat mijn moeder me misschien wel een cadeau had gegeven. Zonder dit had ik alles weer vol gepland. En volgend jaar opnieuw. Nu voelde ik iets anders: rust. Kracht.

Alleen zijn met kerst hoeft dus niet verschrikkelijk te zijn.

Geen bevestiging. Geen mannen. Geen tradities.

Gewoon ik.

Het was klein. Simpel. Soms stil.

Maar het was goed.

Stap voor stap leer ik om écht alleen te zijn.

In 2026 geen grote voornemens. Geen drastische plannen.

Gewoon: meegaan met wat er is. Go with the flow.

Hoe waren jouw feestdagen?

Ik wens je een liefdevol en zacht 2026 toe!

Liefs, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe blog online is