Wanneer blokkeren geen zwakte is maar zelfbescherming

Ik dacht altijd dat blokkeren zwak was. Dat je dat alleen maar deed als je boos of wanhopig bent en je emoties niet goed onder controle hebt.

Maar ik heb ze geblokkeerd. Allebei. H. en Lars. Deze week. Niet uit boosheid. Nee, uit liefde voor mezelf. Als bescherming. Ik weet namelijk dat deze mannen vroeg of laat weer op de stoep staan. Met oprechte intenties? Ze zullen oprecht opgewonden zijn, ja. Maar of het ze te doen is om mij?

Na al die maanden, tranen, twijfels en hoop durf ik nu met zekerheid te zeggen dat dat niet zo is. Dat besef doet me zeer. Het steekt. Ik had het wel gewild. Maar ik durf er nu wel naar te kijken. Naar die waarheid, verscholen onder lagen van hoop en verlangen.

Deze week zag ik een foto van H. Met zijn nieuwe vriendin. Blij. Stralend. Au.

Hij postte iets online over zijn jarige zoon. Ik betrapte mezelf erop dat ik de foto van de woonkamer nauwkeurig bekeek en speurde naar verdere sporen van haar. Vanbinnen voelde ik spanning. Adrenaline. Word ik weer gekwetst?

Ik keek op TikTok naar een filmpje en maakte een screenshot van het moment waarop er een onbekend kind naast die van hem stond. Ik bekeek het screenshot uitgebreid. Ja, concludeerde ik, haar zoontje denk ik. Dit gedrag. Het gaat te ver.

Ik keek naar mezelf van een afstandje en besefte: het doet me te veel. Het raakt me nog. Bij elke nieuwe update van hem denk ik: hoeveel last ga ik hiervan hebben?

Nee Saar, zeg ik dan stoer, je bent toch al verder dan dit? Je kunt dit. Ga ermee zitten. Doorvoel de emotie. Het wordt vanzelf minder. En toch denk ik er steeds aan. Elke dag. Meerdere keren. Op de een of andere manier wil het me niet loslaten.

En dan Lars.

Hij kwam weer langs, anderhalve week geleden. Het was zo fijn, gezellig en warm. En daarna… wederom de gevreesde stilte.

Ik speelde open kaart. Appte hem in de ochtend. Hij was druk en las het bericht pas ’s avonds. Hij gaf me gelijk, maar zei ook dat het niet alleen aan hem lag.

Ik denk dat hij gelijk heeft. Maar ik moet ook toegeven dat het te maken heeft met het gevoel tussen ons. Ik twijfel. Ik voel me een geheim. Niet alsof hij echt een stap richting mij zet. Ik voel niet dat hij voor mij kiest. En naar dat gevoel moet ik gewoon luisteren.

In plaats van weer in dezelfde vicieuze cirkel terecht te komen, appte ik hem. Hij reageerde niet. Liet mijn kwetsbare bericht twaalf uur lang ongeopend. Toen verschenen de twee blauwe vinkjes, maar er volgde geen reactie.

Ik twijfelde. Maar blokkeerde hem een dag later. Niet uit boosheid. Maar uit liefde voor mezelf.

Het doet me verdriet. Telkens weer. Als ik mijn gevoelens uit en er niet op wordt gereageerd, voelt dat vernederend. Alsof mijn gevoelens er niet toe doen. Het is niet alsof we drie keer hebben gedatet. We kennen elkaar al een jaar. We hebben het een en ander samen doorgemaakt. Dan mag je toch meer verwachten?

De vraag stellen is hem eigenlijk beantwoorden. Ja, ik mag meer verwachten. Ik volg mijn gevoel. Het is onvoldoende.

Maar nu?

Zolang ik een optie blijf, zullen beide mannen blijven terugkomen. En ik, gevleid door het simpelste ‘ik mis je’ of ‘ik dacht aan je’, ga weer voor gaas.

Alle rationaliteit, alle wijsheid en argumenten kunnen bijna niet opboksen tegen die verleiding. Die dopamine. Dat gevoel. De hoop van: deze keer is het anders. Nu kiest hij écht voor mij.

Maar hoe pijnlijk het ook is (want als ik vol naar dat gevoel ga, doet het fysiek pijn) ik moet kiezen voor mij.

Blokkeren voelt als een definitief afscheid. Een point of no return. De achterdeur is niet open. Er is geen optie C.

Oef. Als ik dit schrijf, raakt het me. Dan zwelg ik even in zelfmedelijden en verdriet, want ik had het graag gewild. Deze kerst. Volgend jaar. Niet alleen.

Maar dit ís de waarheid. Ik ben alleen.

Niet eenzaam, nee. Maar wel alleen.

Het is tijd om mezelf de liefde en bevestiging te geven zonder stiekem te hopen dat het van iemand anders komt. Zonder de verleiding, de high, de rush van tijdelijke bevestiging. Maar ook zonder het intense gevoel van afgewezen worden. Gekrenkt. Gekwetst. Die bevestiging van: ik ben niet goed genoeg.

Want oh, wat twijfel ik soms aan mezelf. Als ik die nieuwe vriendin van H. zie. De pijn die ik voel vanbinnen als ik besef dat zij wel gezien mag worden. Trots getoond aan de wereld. Ik niet.

Ik ben altijd een geheim gebleven. Nooit de moeite waard om mee uit eten te nemen. Altijd thuis. In het bos. In het donker. Stiekem.

Het gevoel verstikt me. De afwijzing voelt persoonlijk en intens.

Lars liet me dat ook zien.

Ik heb nooit zijn vrienden ontmoet. Hij vroeg me: ‘Wat zou je zeggen op mijn begrafenis?’ Ik zei: ‘Ik denk dat ik niet eens uitgenodigd ben. Niemand kent me, of wel?’

Toen zei hij: ‘Ja, ze zullen vast wel op mijn telefoon kijken en dan onze gesprekken zien.’

Au. Duidelijk. Niemand weet het.

Enfin. Ik heb een keuze gemaakt. Wederom.

Ik heb ze niets meer gezegd. Ik heb gewoon geblokkeerd. Geen ruzie. Geen gedoe. Geen gesmeek. Ik loop weg. Ik kies voor mezelf.

Ben ik daar al? Bij de rust? Zeker niet. Het is vallen en opstaan. Mijn kop weer stoten en doorgaan. Maar als ik kijk naar mezelf een jaar geleden, zie ik verschil. Dat moet genoeg zijn.

Liefs, Sara

Klik hier als je een seintje wilt als er een nieuwe blog online is