Vrije Vleugels

Ik sluit mijn ogen. Adem in en uit. Rustig. Ik voel me iets beter nu. Ik dacht steeds: ik moet weer schrijven. Maar het lukte niet. Ik schaam me. Voor mezelf. Voor mijn zwakheid. De les die ik blijkbaar maar niet lijk te leren. Althans, zo zal het voor veel mensen overkomen. Maar vandaag was zwaar. Ik heb pijn. Fysiek, in mijn hoofd en in mijn hart. Ik weet niet of ik me eerder zo heb gevoeld als vandaag. Lang verhaal kort. Lars stuurde rozen voor Valentijnsdag. Wilde praten.

De avond alleen doorbrengen. Waar ik eerder een beetje onrustig werd, merk ik dat, nu ik erdoorheen ga, het steeds beter gaat. Sterker nog, ik kijk ernaar uit. Als ik ’s ochtends de deur uitstap om naar het werk te gaan, merk ik dat ik uitkijk naar het moment dat ik even alleen kan zijn. In mijn eigen bubbel, in mijn eigen cocon. Vorige week was ik moe. Moe, moe, moe. Ik ben gestopt met alcohol. In ieder geval voorlopig. Ik begon me steeds meer te beseffen dat de wijn gewoon

Ik ben deze week weer op de proef gesteld. Ik merk aan alles dat ik groei, dat ik meer in mijn eigen kracht kom te staan. Maar op de een of andere manier word ik soms zo uitgedaagd. Wat laat ik toe, wat zijn mijn grenzen? En: kan ik openstaan voor de liefde én toch mijn eigen grenzen blijven aangeven? Dat betekent steeds weer inchecken bij mezelf. Hoe voelt dit voor mij? Doe ik dit omdat ik het fijn vind, of omdat ik graag geliefd wil zijn? In mijn vorige blog vertelde ik dat

In deze blog schrijf ik openhartig over rouw na afwijzing, ghosting en het verlangen naar nabijheid. Over twijfelen tussen verstand en gevoel, en waarom niet beschikbaar soms zo aantrekt. Een eerlijk verhaal over grenzen, gemis en het erkennen dat je nog niet klaar hoeft te zijn.

Je hebt een goed leven. Twee prachtige kinderen, een fijne baan met een prima inkomen, een huis, vrienden. En toch mist er iets. Herkenbaar voor jou? Voor mij wel....

Wat doe je als de plannen plotseling veranderen met kerst? Geen partner, weinig familie en de kids zijn bij papa?